Łomnica.pl

Ks. dziekan Gustaw Łysik (1949 - 1957) - Urodził się 25 maja 1913 r. w Malinie pod Opolem, jako jeden z trzynaściorga rodzeństwa. W 1925 r. wstąpił do seminarium klasztornego Księży Werbistów w Nysie, chcąc zostać misjonarzem. Słabe zdrowie zadecydowało, że musiał zrezygnować z planów misjonarskich i wstąpił na wydział teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie 7 sierpnia 1938 r., z rąk bpa A. Bertrama przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniu kilka miesięcy pracował w rodzinnej parafii Groszowice, z której przeszedł do parafii św. Andrzeja w Zabrzu. W 1946 r. sprawował funkcję wikarego w parafii Czarnowąsy, a rok później w parafii św. Krzyża w Opolu. Pierwszego września 1948 r. został wybrany członkiem „Consilium a Vigilantia”. Rok później w lutym objął swoją pierwszą samodzielną placówkę, którą była parafia p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego w Radawiu, zarządzając nią zaledwie dwa miesiące. W kwietniu bowiem został przeniesiony do parafii p.w. Nawiedzenia NMP w Łomnicy. Dnia 18 sierpnia 1957 r. pożegnał tę parafię przechodząc do parafii Bożego Ciała w Oleśnie, zajmując miejsce zmarłego proboszcza Józefa Niesłonego i przeprowadzając tu, w trakcie swojej posługi duszpasterskiej, remont zabytkowych kościółków św. Anny i św. Rocha oraz plebani. Za swoją ciężką pracę na rzecz parafii został mianowany duszpasterzem diecezjalnym do spraw rodzin katolickich. Ksiądz dziekan Łysik zmarł 5 grudnia 1968 r. w Oleśnie, a pochowany został przy kościele św. Anny. Dnia 8 grudnia przeniesiono procesjonalnie przy blasku pochodni zmarłego do kościoła parafialnego, gdzie następnego dnia odbył się pogrzeb, któremu przewodniczył ks. bp Wacław Wycisk, przy udziale bp J. Bieńka i księży dekanatu oleskiego. W uroczystości pogrzebowej brało udział około 260 duchownych.

Ks. Edmund Piechocki (1957 - 1961) - Urodził się 25 października 1914 r. w Mulheim w Niemczech, w rodzinie robotniczej. W 1918 r. jego rodzina na stałe osiedliła się w Bydgoszczy. Po szkole podstawowej i wydziałowej (wykształcił się w zawodzie drogisty) wstąpił jesienią 1935 r. do Niższego Seminarium Duchownego Księży Misjonarzy Św. Rodziny w Wieluniu. Wybuch wojny pociągnął czasowe zawieszenie drogi kapłaństwa, do którego wrócił jesienią 1945 r., poprzez rozpoczęcie studiów filozoficznych w Bąblinie i studiów teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelpinie. Tam 23 grudnia 1950 r. przyjął świecenia kapłańskie. Swój nowicjat odbył w Górce Klasztornej. Po przyjęciu święceń do roku 1955 pracował na placówkach zakonnych w Łobieżnicy, Szczytnie Śląskim, Kazimierzu Biskupim, Klinczu Wielkim koło Kościerzyny i w Rokitnicy, gdzie skierowany przez Zgromadzenie pełnił funkcję wikarego. W 1955 r., uzyskawszy zezwolenie Zgromadzenia Księży Misjonarzy, zgłosił się z prośbą do Opola o przyjęcie do diecezji. Pracę rozpoczął jako wikary w Wieszowej, by 21 września 1957 r. objąć administrację parafii Nawiedzenia NMP w Łomnicy, związanej z obowiązkiem kontynuowania budowy tutejszej świątyni. W 1961 r. ks. bp Franciszek Jop inkargował ks. Piechockiego do Diecezji Opolskiej, mianując go 8 lutego 1962 r. proboszczem parafii p.w. Trójcy Świętej w Zielinie-Kujawach. Pracował tu do 1972 r., kiedy to ze względu na zły stan zdrowia poprosił o zwolnienie z obowiązków proboszcza, otrzymując formalne zwolnienie w listopadzie 1973 r. Pozostał tu jednak jako rezydent, służąc pomocą w pracy duszpasterskiej. Zmarł w Klinice Akademii Medycznej w Zabrzu dnia 8 grudnia 1973 r., w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się w Kujawach 11 grudnia przeniesieniem zwłok do kościoła parafialnego i nabożeństwem odprawionym przez ks. radcę Franciszka Duszę. Następnego dnia na mszy żałobnej, której przewodniczył bp Wacław Wycisk, zgromadziło się około 50 kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Po niej to ks. Piechocki został pochowany na miejskim cmentarzu.

Ks. Władysław Rakoczy (1962 - 1982) - Urodził się 1 lutego 1932 r. w Łączkach Brzeskich, należących do powiatu mieleckiego. Po szkole średniej wstąpił, na studia teologiczno-filozoficzne, do Wyższego Seminarium Duchownego Śląska Opolskiego w Nysie. Swoje święcenia kapłańskie przyjął 17 czerwca 1956 r. w Opolu. Po nich to został wikariuszem w parafii p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zabrzu- Rokietnicy, pozostając tu przez sześć lat. W 1962, a konkretnie 8 lutego, objął swoją pierwszą samodzielną parafię, którą była parafia Nawiedzenia NMP w Łomnicy. Posługę proboszczowską pełnił tu oficjalnie do 1982 r., choć od 1981 r. ze względu na zły stan zdrowia zastępowany był przez ojca franciszkanina Ireneusza Bednarka z klasztoru z Borek Wielkich. Zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Opolu, ale pod koniec lat osiemdziesiątych, za zgodą ówczesnego proboszcza łomnickiego Winfreda Watoły, zamieszkał w Sowczycach.

Ks. Zdzisław Banaś (1982 - 1987) - Urodził się 14 maja 1949 r. w Graczach koło Niemodlina. Po studiach filozoficzno- teologicznych i przyjęciu święceń kapłańskim, co miało miejsce 28 kwietnia 1974 r., młody ksiądz pracował jako wikary kolejno w: parafii Wniebowzięcia NMP w Jemielnicy (1974-1976), parafii św. Józefa w Zabrzu (1976-1979), parafii św. Jakuba Starszego w Lubrzy, rezydując przy kościele w Jasionie oraz od 1979 do 1982 r. w parafii w Strzelcach Opolskich. W 1982 r. objął w zarząd parafię Nawiedzenia NMP w Łomnicy, którą to opuścił 26 października 1987 r., przejmując parafię św. Apostołów Piotra i Pawła w Pakosławicach. Kolejną parafią, którą zawiaduje ks. Banaś od 19 sierpnia 2005 r. do dnia dzisiejszego jest parafia p.w. Św. Wojciecha w miejscowości Grodziec.

Ks. Winfried Watoła (1987 - 1996) - Urodził się 5 października 1955r., w Zabrzu. Po szkole podstawowej w Zabrzu i liceum ogólnokształcącym w Zabrzu-Rokitnicy, wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Nysie, przyjmując 11 maja 1980 r., w Opolu święcenia kapłańskie. Jako wikariusz przebywał w latach 1980-1983, na placówce p.w. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kluczborku, a w latach 1983-1987 w Toszku. Dnia 26 sierpnia 1987 r. przejął zarządzanie nad pierwszą swoją indywidualną placówką, którą została parafia łomnicka. Za jego sprawą, w dniu 23 listopada, odbyło się pierwsze oficjalne przejęcie parafii z udziałem tak wielu znajomych księży dekanatu oleskiego. Po parafii łomnickiej, w 1996 r., ks. Winfred objął zwierzchnictwo parafii p.w. Św. Bartłomieja w Głogówku, by następnie dnia 19 sierpnia 2003 r., przejść do parafii p.w. Św. Franciszka z Asyżu w Komprachcicach, gdzie pełni funkcję proboszcza do dnia dzisiejszego.

Ks. Zygfryd Wiecha - urodził się 23 marca 1959 r., w Bodzanowicach, jako najstarszy z czworga synów. Po szkole podstawowej w Łomnicy, mając 14 lat poszedł do szkoły zakonnej w Markowicach. Nowicjat w 1977 r. odbył w Świętym Krzyżu, w Kieleckiem koło Słupi. Zaraz po nowicjacie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Obrze, kończąc je przyjęciem w czerwcu 1985 r., w Obrze święceń kapłańskich. Po nich to został delegowany na okres 8 lat, jako wychowawca junioratu, do szkoły w Markowicach. W 1993 r. został oddelegowany do placówki w Bodzanowie koło Nysy, gdzie w roku 1997 organizował pracę usuwania zniszczeń powodziowych, a przez cały czas pobytu zajmował się sprawami finansowymi. Od trzech lat jest przełożonym tej placówki i pełnić będzie tę funkcję jeszcze przez kolejne 3 lata, albowiem kadencja trwa 6 lat.

Księża rezydenci:

Ks. Władysław Rakoczy - niedawny proboszcz łomnicki niedługo po odejściu na emeryturę, zamieszkał w Sowczycach jako rezydent. W czerwcu 1996 r. ks. Władysław obchodził jubileusz 40-lecia kapłaństwa, z udziałem kilkunastu księży, w tym dwóch tutejszego pochodzenia w osobach ks. P. Panicza i ks. Z. Wiechy. Niestety nie dane było doczekać złotego jubileuszu. Ks. Rakoczy zmarł 4 czerwca 2005 r. Uroczystości pogrzebowe trwały dwa dni. Dnia 7 czerwca odbyło się procesjonalne przeniesienie zwłok ze starego do nowego kościoła, po czym odbyło się nabożeństwo, z udziałem 17 kapłanów i całonocne czuwanie. Następnego dnia odbył się pogrzeb, w którym wzięło udział około 50 duchownych, a któremu przewodniczył bp J. Kopiec. Ks. Rakoczy pochowany został, jako pierwszy kapłan na terenie parafii łomnickiej, po lewej frontalnej stronie kościoła parafialnego w Sowczycach.

Ks. dziekan Józef Grochol - urodził się 18 października 1933 r. w Trzęsinie, należącej do parafii Osowiec-Węgry. Po Liceum Ogólnokształcącym i Niższym Seminarium Duchownym w Opolu rozpoczął w 1951 r. studia teologiczno- filozoficzne w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie. Zakończył je przyjęciem święceń kapłańskich w dniu 30 listopada 1956 r. w Częstochowie, po czym to pełnił kolejno funkcję wikarego w latach 1956-1961, w parafii św. Franciszka w Zabrzu, a następnie w latach 1961-1963 w parafii p.w. Św. Piotra i Pawła w Sierakowie Śląskim. Od 1963 r. ks. Grochol został administratorem tejże parafii, pełniąc funkcję proboszcza do 29 sierpnia 1992 r., kiedy to ze względu na zły stan zdrowia przeszedł na emeryturę. W międzyczasie w latach 1971-1983 i latach 1988-1992 pełnił funkcję wicedziekana oleskiego oraz duszpasterza głuchoniemych w latach 1977-1992. Przechodząc na emeryturę, zamieszkał w Łomnicy jako rezydent. W 1996 r. odznaczony został tytułem honorowego dziekana. Zmarł rok później dnia 11 lipca, a pochowany został 17 lipca na cmentarzu w Sierakowie Śląskim. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył opolski biskup pomocniczy Jan Kopiec.

Siostry zakonne pochodzące z parafii Łomnica.

Założenie klasztoru Sióstr Służebniczek NMP w Wysoce, a następnie w Łomnicy oraz charyzma i wielkie oddanie pracujących tam zakonnic na rzecz potrzebujących, sprawiło, że tereny parafii wysockiej w granicach do 1942 roku stały się bogate w powołania. Dotyczyło to także terenów obecnej parafii łomnickiej, z której wywodzi się kolejno kilka zakonnic:

S.S. Rozalia (Maria Wolny) - Urodziła się 25.08. 1880 roku w Sowczycach w licznej (14 dzieci) rodzinie rolniczej Józefa i Maryi Kasprzyczek. Pielgrzymka parafialna na Górę św. Anny i kontakt tam z Siostrami Służebniczkami NMP sprawił, że Maria 3 lutego 1904 r. wstąpiła do klasztoru w Porębie, składając tam następnie 14 lipca 1906 roku śluby zakonne. Ukończywszy kurs pielęgniarski w szpitalu św. Józefa w Leśnicy, teraz już jako siostra Rozalia pracowała wśród wielodzietnych, ubogich rodzin. Siostra Rozalia przebywała kolejno: od 1939 r. w Strzelcach i Polskiej Cerekwi, od 1945 r. w Krasiejowie, Grudzicach i Bielicach, a w latach 1954-1956 przeżyła internowanie w Staniątkach. Po zwolnieniu reszta jej życia związana była z Leśnicą, gdzie do czerwca 1969 r. pracowała w ochronce, a następnie wróciła do domu św. Klary. Tam 31 grudnia 1973 r. zmarła. Pogrzeb miał również miejsce w Leśnej dnia 3 stycznia 1974r.

S.S. Winfryda (Agnieszka Brzenska) - Urodziła się 29 grudnia 1888 roku w rodzinie rolniczej Jana i Joanny Brzenska. Do klasztoru służebniczek w Porębie wstąpiła w styczniu 1907 r., gdzie 22 czerwca 1909 r. złożyła śluby zakonne. Jako pielęgniarka pracowała od 1909 r. w Markowicach koło Raciborza i Radzionkowie, a od 1912 r. w Polskiej Cerekwi. W 1917 r. przeszła na Dolny Śląsk pełniąc kolejno rolę przełożonej w Bystrzycy-Różance, Chmieleniu i Mirocinie Górnym. W czasie II wojny światowej przebywała w Nieznaszynie, a po jej zakończeniu od 1947 r. Długoniłowicach. Lata 1954-1956 to okres internowania w Wieliczce, po którym to udała się Jełowej by następnie, ostatecznie przenieść się w 1961 r. do Leśnej. Tam pracując na oddziale chorych zmarła 6 października 1973 r.

S.S. Chryzanta (Franciszka Brzenska) - Urodziła się 5 marca 1893 r. w Sowczycach w rodzinie Brzenska. Młodsza siostra S.S. Winfrydy przekroczyła mury klasztoru w Porębie w 1912 roku, skąd została skierowana na seminarium przedszkolanek we Wrocławiu, trwającego do września 1913 r. Po nowicjacie i złożeniu ślubów, które miało miejsce w Porębie 16 listopada 1915 r., S.S. Chryzanta pracowała w ochronce w Panewnikach, Bytomiu-Karbiu oraz od 1925 roku w Czernczycach. Okres wojenny spędziła w Nędzy i Przychodzie, gdzie w 1949 r. rozpoczęła pracę katechetki. Tę samą funkcję pełniła następnie w Kuźnicy Czeszyckiej, w Markowicach i Adamowicach do lat 1954-1956, kiedy to była internowana w obozie w Wieliczce. Po tym okresie powróciła do Przychodu, pełniąc tam rolę zakrystianki, do 1960 roku. Wtedy to została mianowana przełożoną domu klasztornego w Żelaznej pod Opolem. Niestety niedługo po tym, ulegając wypadkowi, zmuszona była do powrotu do Leśnej, gdzie zajmowała się odtąd haftem. Zmarła 17 stycznia 1975 r. w Leśnej, gdzie dwa dni później została pochowana.

S.S. Serwacja (Maria Florczyk) - Urodziła się 12 sierpnia 1896 roku w Łomnicy w rodzinie rzemieślniczej Franciszka i Zofii Florczyk, gdzie ojciec pracował jako kowal. Szkołę podstawową ukończyła w 1910 r. w Łomnicy by dziesięć lat później dnia 16 października 1919 r. wstąpić do klasztoru w Porębie, gdzie 22 czerwca 1922 roku złożyła śluby zakonne. W trakcie nowicjatu uzyskała dyplom pielęgniarski, dzięki któremu po swym ślubowaniu mogła kolejno jako pielęgniarka pracować w domach klasztornych w Nowej Wsi Królewskiej i Szymiszowie. Czas wojenny spędziła w Leśnicy i Kuźnicy Czeszyckiej, a w latach 1945-1946 była kierowniczką sierocińca w Zawidowie. Stamtąd przeszła do domu dziecka w Gliwicach, przebywając tam do okresu internowania w roku 1954. dwa lata później zwolniona powróciła do Leśnej, by umrzeć tam po kolejnych 3 latach.

S.S. Floriana (Monika Florczyk) - Urodziła się w rodzinie kowalskiej. Była młodszą siostrą S.S. Serwacji a starszą S.S. Materny. Do klasztoru wstąpiła 30 listopada 1921 roku. Po złożeniu ślubów 22 października 1924 r. pracowała jako pielęgniarka w Kotrzu Wielkim, a w czasie II wojny światowej w szpitalach wojskowych. W 1945 r. wraz z wojskiem niemieckim została ewakuowana do Siidmiihle, gdzie z ojcami kamilianami pracowała w obozie chorych i przesiedleńców. Tam też w latach 1957-1963 pełniła obowiązki przełożonej domu klasztornego. Po zamknięciu tej placówki, w roku 1969, przeniesiona została do Reihne, gdzie do 1971 r. pracowała w domu dziecka, a następnie w domu starców. Zmarła w Reihne w maju 1974 roku.

S.S. Burkharda (Anastazja Prudło) - Urodziła się 8 kwietnia 1900 roku na Wydzieraczu (ówczesnym Hedwigshofie) w rodzinie Franciszka i Franciszki Prudło. Rodzice pracowali jako służba na dworku sowczyckim hrabiostwa Gesslerów. Poprzedzone prawie trzema latami nowicjatu ( od 30 listopada 1921 r.) śluby zakonne złożyła 22 października 1924 r. w Porębie, po czym to przebywała w Berlinie i okolicznych placówkach, jako przyparafialna pielęgniarka. Na ziemie śląskie wróciła po wojnie, spędzając okres od 1946 do 1954 roku w Bytomiu. W 1954 r. została internowana w Staniątkach, gdzie szyła rękawice. Okolicznośc ta sprawiła, że po zwolnieniu w 1957 r. wyjechała ponownie do Berlina (zachodniego), gdzie mogła dalej służyć pomocą pielęgniarską i pełnić funkcję przełożonej tamtejszego klasztoru. Zmarła w Berlinie dnia 5 sierpnia 1967 r. przeżywszy 68 lat (z czego 45 lat w klasztorze).

S.S. Materna (Zofia Florczyk) - Urodziła się 15 maja 1903 roku w Łomnicy jako młodsza siostra S.S. Serwacji i S.S. Floriany. Po stosunkowo krótkim nowicjacie w Porębie ( od 21 marca 1927 r. ) dnia 17 października 1928 roku złożyła śluby zakonne, pracując następnie jako pielęgniarka z ukończonym dodatkowo kursem prac dezynfekcyjnych. W 1930 r. przybyła do Leśnej by już w 1932 r. pracować w Jodłowie koło Bystrzycy Kłodzkiej. Dwa lata później przeniesiono ją do Nieznaszyna, by po dwóch kolejnych latach, w 1936 r. mogła powrócić do Leśnej, pozostając tu ze względów zdrowotnych do swej śmierci. Zmarła 9 sierpnia 1942 roku na oddziale szpitalnym Strzelec Opolskich.